روش های سرمایه گذاری خارجی
روشهای سرمایهگذاری خارجی در ایران
سرمایهگذاران خارجی که علاقهمند به ورود به بازار ایران هستند، میتوانند از مسیرهای مختلف و متنوعی برای سرمایهگذاری بهرهمند شوند. این روشها با هدف تأمین امنیت سرمایه، افزایش بهرهوری، انتقال دانش فنی و گسترش روابط اقتصادی طراحی شدهاند و شامل مشارکتهای مختلف در قالبهای حقوقی و مالی میباشند. در زیر به مهمترین این روشها اشاره میشود:
۱. سرمایهگذاری مستقیم خارجی (FDI)
یکی از رایجترین روشها، سرمایهگذاری مستقیم خارجی است که طی آن سرمایهگذار خارجی با وارد کردن سرمایه نقدی یا غیرنقدی خود، بهطور مستقیم در یک فعالیت اقتصادی در داخل کشور مشارکت مینماید. این نوع سرمایهگذاری میتواند در قالب تأسیس یک شرکت جدید، مشارکت با یک شریک ایرانی یا خرید بخشی از سهام یک شرکت موجود صورت گیرد. این نوع سرمایهگذاری معمولاً شامل انتقال فناوری، ایجاد اشتغال و افزایش توان تولیدی کشور نیز میشود.
۲. مشارکت مدنی و قراردادی
در این روش، سرمایهگذار خارجی بدون ایجاد یک شخصیت حقوقی مستقل، از طریق قرارداد با یک یا چند شریک داخلی در فعالیتهای اقتصادی مشارکت میکند. این شیوه بیشتر در پروژههایی مانند ساخت و بهرهبرداری از زیرساختها (مانند راه، نیروگاه، سد و …) رایج است. قراردادهای BOT (ساخت، بهرهبرداری، انتقال) و BOO (ساخت، بهرهبرداری، مالکیت) از جمله قراردادهایی هستند که در قالب این روش بسته میشوند.
۳. خرید سهام یا سرمایهگذاری در شرکتهای موجود
در این روش، سرمایهگذار خارجی بخشی از سهام شرکتهای ایرانی را خریداری میکند. این سرمایهگذاری میتواند در بورس یا بازارهای خارج از بورس انجام شود. شرط اصلی در این روش، ایجاد ارزش افزوده جدید پس از ورود سرمایهگذار خارجی و بهبود وضعیت اقتصادی آن واحد است. سرمایهگذار میتواند از مزایای قانون حمایت از سرمایهگذاری خارجی بهرهمند شود، مشروط بر آنکه مجوزهای لازم از مراجع ذیربط اخذ گردد.
۴. سرمایهگذاری مجدد سودهای حاصل از فعالیتهای قبلی
سرمایهگذاران خارجی میتوانند سودهای حاصل از سرمایهگذاریهای پیشین خود را دوباره در ایران سرمایهگذاری کنند. این روش نه تنها به رشد اقتصادی کمک میکند بلکه نشاندهنده اعتماد سرمایهگذار به محیط اقتصادی کشور است. استفاده مجدد از سودها برای توسعه خطوط تولید، ایجاد واحدهای جدید یا گسترش بازارهای صادراتی بسیار متداول است.
۵. سرمایهگذاری به شکل ابزارهای مالی و مشارکت در پروژههای مشترک
برخی سرمایهگذاران ترجیح میدهند به جای مشارکت مستقیم، از طریق ابزارهای مالی مانند اوراق مشارکت یا صندوقهای سرمایهگذاری وارد عمل شوند. این روش برای آن دسته از سرمایهگذارانی مناسب است که ریسک کمتری میپذیرند یا بهدنبال حضور غیرمستقیم در اقتصاد ایران هستند. همچنین امکان سرمایهگذاری در پروژههای مشترک با دولت یا نهادهای عمومی نیز وجود دارد.
در مجموع، چارچوب حقوقی و حمایتی کشور ایران در قالب قانون تشویق و حمایت از سرمایهگذاری خارجی، بستر مناسبی را برای انتخاب هریک از روشهای فوق فراهم کرده است. سرمایهگذاران خارجی با توجه به نوع طرح، میزان سرمایه، مدت زمان مورد نظر و میزان مشارکت مورد انتظار، میتوانند یکی از این روشها را انتخاب کرده و با همکاری مراکز خدمات سرمایهگذاری در استانها، مراحل لازم را به سرعت طی نمایند.
